Renee Olsthoorn
Menu

Renée Olsthoorn

auteur - vertaler

Blauw! Blauw!

 

 

Op een baby oppassen die nog nauwelijks iets kan is een makkie, maar heeft het kindje de dreumesleeftijd bereikt, dan wordt het een heel ander verhaal. Oppassen is dan niet meer zomaar oppassen, maar OPPASSEN met hoofdletters en diverse vette uitroeptekens!!!

Oma Renée komt ondertussen ogen tekort als ze kleindochter Nina onder haar hoede heeft, een dreumes van alweer twintig maanden. Het schatje rent van hot naar her op haar nog ietwat instabiele beentjes, wat oma soms aan een dronkenmannetje doet denken. 

De dreumes klimt met ijzingwekkende snelheid op elk object waarop te klimmen valt, stoot haar hoofdje tegen een muur, valt achterover op haar gatje of voorover op haar snoet. Er moet voortdurend achter haar aan gerend worden, maar daar blijft oma fit bij, nietwaar? 
 
`Uh-oh,' zegt ze in negen van de tien gevallen, maar soms is het huilen geblazen. Dan tilt oma haar op om haar te troosten, zoals ze dat vroeger met haar eigen kinderen deed. 
Na tien seconden is het leed alweer geleden, en zoekt het kleintje iets om mee te spelen: ze haalt haar knuffels tevoorschijn, trekt de boeken en puzzels waar ze bij kan en masse uit de boekenkast en kiest er een uit om zich te laten voorlezen. 
 
Oma wijst een voorwerp aan, en Nina mag het woordje dat erbij hoort zeggen. Maar keer op keer vindt ze het leuker om zélf de voorwerpjes in het boekje aan te wijzen, vaak heel gedecideerd, en oma haast zich dan de woordjes te zeggen. Prima hoor, zo leert ze de woordjes ook. En oma heeft allang door dat ze ze pas zegt als ze zeker weet dat ze ze kent.
Ondertussen is ze ook fanatiek aan het tekenen geslagen. 
 
Nou ja, tékenen... Het betere kraswerk... en niet alleen op papier, zoals oma onlangs tot haar schrik mocht ervaren. Oma's aandacht was blijkbaar even verslapt - clipje van Nina naar het whatsapp-groepje aan het sturen? -, want toen ze van haar telefoon opkeek, viel haar oog op een fiks aantal felrode krijtstrepen op de televisiekast.
 
`OMG. Fuck!' Excuus, lieve ouders van Nina, oma Renée riep dat inderdaad hardop.
 
Met een vaatdoekje hoopt ze het krijt weg te kunnen poetsen. Gelukkig, het lukt vrij eenvoudig. Ze had al angstvisioenen van vroeger toen ongewenste tekeningen op muren en deuren met behulp van ouderwetse Wascokrijtjes niet weg te krijgen waren.
 
Al poetsende hoort oma plots Nina enthousiast achter zich roepen: `Blauw, blauw!'
Ze draait zich om... 
 
`Kuuuuuut.' Ja, sorry, weer hardop. Oma weet zich even geen raad maar schiet vervolgens in de lach. Granny's got the blues now...
 
Twee donkerblauwe handjes steken omhoog, het mondje waaruit de woordjes rolden en het omliggende gebied zijn ook hélémaal blauw! Plus een bekertje waarin het kleintje de punt van het blauwe krijtje heeft fijngestampt.
 
Ook nu is het leed weer snel geleden dankzij de handige vochtige smoeltjesdoekjes, en de schrik maakt plaats voor trots: de dreumes kent een kleur!
 
Maarrr... Nu Nina dagelijks woordjes bij leert, zal oma in het vervolg heel erg op haar eigen taal moeten letten, en ze weet dat dat haar veel lastiger zal afgaan dan het tempo waarin Nina nieuwe woordjes leert.
 
©Renée Olsthoorn, augustus 2018
 

 

 

 
 

Go Back

Comment