Renee Olsthoorn
Menu

Renée Olsthoorn

auteur - vertaler

Een geur uit lang vervlogen tijden...

parfum met het fraaie flaconnetje van René Lalique...

De oudere dames (en wellicht ook heren) onder ons kennen L'air du temps vast nog wel. Het in 1948 door Nina Ricci ontwikkelde parfum met het fraaie flaconnetje van René Lalique.

Dit vooral in de jaren zestig, onder jong en oud, razend populaire geurtje rook je waar je je ook maar bevond; in een klaslokaal, dancing, café, warenhuis... Er was altijd wel een vrouw in de buurt die naar deze zachte aangename parfum met zijn heel specifieke aroma geurde. Een geur die je uit duizenden herkende en, in mijn geval, nog steeds herkent.

Hoewel L'air du temps nog steeds leverbaar is, prikkelt het nog zelden mijn neusvleugels. Het was een typische modegeur, net zoals Opium van Yves Saint Laurent of Ô de Lancôme. Geuren die wel leverbaar blijven maar niet meer zó en vogue zijn dat nog hele volksstammen vrouwen zich in wolken van die geuren blijven hullen.

L'air du temps snoof ik tot voor kort alleen nog op als ik een kopje koffie met mijn helaas onlangs overleden hoogbejaarde buurvrouw dronk. Zij gebruikte hem even trouw als ik mijn Y van Yves Saint Laurent. De geur van L'air du temps roept talloze herinneringen aan mijn puberteit bij me op. De slaapkamer die ik deelde met mijn jongste zusje, de ijsbloemen op de ruiten, de sintellade van de kolenkachel, het wassen met koud water, het eerste televisietoestel... En het zolderkamertje van mijn op een na oudste zus, die boven haar wastafel met verweerde spiegel en marmeren planchet allerlei spulletjes had uitgestald die voor mij, toen dertien jaar, een zekere magische aantrekkingskracht hadden: haarspray, mascara, eyeliner, wenkbrauwpotlood, knalroze lippenstift en... een flacon L'air du temps.

Als mijn zus niet thuis was, sloop ik naar haar kamer om al die spulletjes stiekem uit te proberen. Vervolgens dook ik dan weer snel mijn eigen kamer in om de boel eraf te poetsen, want mijn moeder vond make-up voor een kind van mijn leeftijd taboe.

Op een dag waagde ik me ook aan haar L'air du temps, wetende dat ze daar een vermogen aan had besteed. Maar o jee. Nadat ik het flesje met ietwat bevende handen had opengeschroefd, liet ik het glippen. Het viel in de wastafel. Het flaconnetje bleef heel, maar de inhoud ervan klotste er voor minstens een derde uit. Ik verbleekte, mijn hart begon wild te bonken, en mijn maag draaide om van angst. Als ik niet snel een oplossing bedacht, zou de hel in huis losbarsten. Wat te doen? Eureka, dacht ik naar de kraan kijkend. Ik vul het gewoon met water! Tja, ik had nog geen scheikunde gehad, wist ik veel van chemische reacties? Het resterende transparante zachtgele goedje in het flesje werd dus... melkwit.

Zelden heb ik me zo ellendig gevoeld. Ik schroefde het dopje er weer op, zette het flaconnetje terug op het planchet en besloot rustig te wachten tot de toorn van mijn zus mijn deel zou worden of... dat het goedje wellicht miraculeus weer zijn oude gedaante zou terugkrijgen.

Toen ze thuiskwam, hield ik een low profile, ik zei niets, wachtte gewoon op uitstel van executie. En ja hoor... 'Wie heeft er aan mijn eau de toilette gezeten?' riep ze vanuit haar kamer. Ik hoorde haar vervolgens de trap afrennen en brullend van de lach met het flesje in haar hand de woonkamer binnenstormen.

`Ik,' antwoordde ik met een klein stemmetje.

`Sukkel!' zei ze gierend van de lach. `Jij weet ook niks, hè? Gewoon met je tengels van mijn spullen afblijven, afgesproken? Mam, moet je eens kijken wat er met mijn eau de toilette is gebeurd! Ha ha ha.'

Jullie begrijpen mijn opluchting. Maar echt genadig kwam ik er niet af. Ze eiste overigens wel een tegenprestatie: ik moest haar toestemming geven om mijn haar te knippen. Dat was haar grootste hobby, maar ze had er - arme ik - helaas geen aanleg voor. Uiteraard stemde ik er meteen mee in en berustte in het feit dat ik een maand of twee voor schut zou lopen.

 

©Renée Olsthoorn, 2015, herzien 2017

 

 

 

 

 

Go Back

Comment