Renee Olsthoorn
Menu

Bed of roses

Renée Olsthoorn

O, o Ferragamo! : of de sof van een Haagse bluf nuf

 

De boetiek van Salvatore Ferragamo in Rome

 

Als ik een momentje voor mezelf heb, kan het voorkomen dat ik de tijd dood met wat browsen op EBay, op zoek naar dat ene paar gave schoenen, die ene schitterende jurk, kortom naar dat ene echte pareltje in die wildernis van wansmaak en dat woud van waardeloze bullen. 

Soms sla ik een waanzinnige slag, zoals die keer dat ik een paar fantastische gloednieuwe donkerbruine suède Yves Saint-Laurent pumps won en, even later, een antracietgrijze double-breasted winterjas met visgraatmotief, eveneens van die grote couturier.  Beide hadden een schijnbaar tailor made pasvorm. Ongelooflijk, om een gat van in de lucht te springen, om euforisch van te worden, om van in extase te raken...

Genoeg, u hebt zich ongetwijfeld een beeld kunnen vormen van mijn blijdschap op zo'n moment.

Vervolgens zit ik - afhankelijk van waar het felbegeerde item vandaan moet komen - dagenlang dan wel wekenlang trommelend met mijn vingers op mijn bureau reikhalzend naar het pakket uit te kijken, me met moeite concentrerend op zaken die er werkelijk toe doen. U ziet, lieve lezer, hier zit een op mooie spullen belust persoon, maar wel tegen betaalbare prijzen! Wie niet rijk is, moet slim... zijn slag kunnen slaan, nietwaar?

Enfin, een jaar of wat geleden, toen mijn man en ik aan het begin stonden van een intussen fanatieke wandeldrang, viel mijn oog al browsend op een paar in uitstekende staat verkerende platte schoenen van de beroemde Italiaanse schoenen- en tassenfabrikant Salvatore Ferragamo. Ze werden aangeboden door een verkoper in de Verenigde Staten. Minimumprijs veertig US dollar. Maat? Wow, 4.5, mijn maat dus... Gelukkig als een kind klik ik op de buy it now button en maak het bedrag onmiddellijk over: schoenen 40 dollar, verzendkosten 20 (als ik me niet vergis). Hoe dan ook niet meer dan zo'n 60 dollar voor een paar schoenen die een waarde vertegenwoordigen van een slordige 300 euro.

Een paar weken later ontvang ik een formulier met het verzoek de waarde van de inhoud van het pakket in te vullen, een en ander in verband met inklaring en douanerechten. De verkoper was zo vriendelijk geweest om op het pakket 'gift' te vermelden, en wie ben ik om een paar schoenen van, pak 'm beet, 300 euro voor slechts 60 níét voor een cadeau aan te zien. Een zo goed als gegeven paard kijkt men toch zeker niet in de mond...? Dus ik ga erin mee en vul in dat het nauwelijks waarde heeft omdat het een 'cadeau' betreft. Ambtelijke molens draaien langzaam, dus duurt het nog geruime tijd voordat TNT dan toch eindelijk mijn felbegeerde pakketje thuisbezorgt.

Als ik met bonzend hart het pakket openmaak, komt er een beeldig foedraaltje met panterprint uit de doos tevoorschijn, een soort van mini beautycase. 'Hoe hebben ze die schoenen daarin gekregen?' vraag ik me ietwat sullig af, de wenkbrauwen gefronst, een diepe rimpel in mijn voorhoofd.

Met bevende hand rits ik het foedraal open en wat zie ik...? Twee ook weer piepkleine objecten ieder apart gewikkeld in vloeipapier. 'Wat een elegante presentatie,' denk ik nog - ondertussen wordt ik bekropen door ernstige twijfels.

Na het vloeipapier eraf te hebben gerukt, sta ik oog in oog met een paar zo goed als nieuwe échte Salvatore Ferragamo platte schoentjes in mijn hand, dat wel, maar het zijn... schoentjés, met het accent op 'tjes'.

Ze zijn zo klein en zo smal dat ik ternauwernood mijn grote teen erin kan laten verdwijnen. Een stiefzuster-van-Assepoester-effect, als het ware.

De veel te kleine Ferragamoschoenen

Dom, dom, dom... 4.5 is weliswaar een maat die gelijkstaat aan maat 37/37,5 maar dan wel de Engelse 4.5, niet de Amerikaanse! In de VS staat deze maat namelijk gelijk aan Europese maat 34,5/35.

D@mn en f@ck!!!

En alsof deze teleurstelling al niet groot genoeg is, krijg ik later die dag ook nog eens de hoon van de gezinsleden over me heen. Nadat ze een blik in het foedraaltje hebben geworpen, wordt een homerisch gelach mijn deel, en een kakafonie van minachtende kwalificaties galmt door de woonkamer: 'Omaschoenen'. 'Wat een trutdingen'. 'Wie loopt daar nu mee?'. 'Wat een schijtkleur'. 'Vanwaar deze vlaag van waanzin, mam?'. 'Neem een permanentje en koop er een gezellig bloemetjesjurk bij'. 'In de zak van Max, ermee!' ...

Na uiteindelijk wat schaapachtig meegelachen te hebben en zwakjes te hebben ingebracht dat het hier om een tijdloos model gaat, brengt de zak-van-Max suggestie me op een idee: eureka! Naar de tweedehandswinkel ermee. Daar moet ik mijn geld er toch minimaal uit kunnen halen, ook al zijn volwassen vrouwen met schoenmaat 35 schaars in Nederland - we zijn immers de langste mensen ter wereld.  Bovendien moet er maar net een op zo'n kleine voet levende vrouw de bewuste tweedehandswinkel frequenteren en... die schoenen ook nog eens een stuk leuker vinden dan mijn familie.

Had ik het maar niet gedaan: in een van de vele tweedehandswinkels die de Hofstad rijk is, blijk ik namelijk de genadeslag te moeten incasseren...

Een qua uiterlijk vrij conventionele en in mantelpak gehulde verkoopster, die zeker tien jaar ouder is dan ik, en een kapsel heeft dat Beatrix niet zou misstaan, bestudeert de schoenen aandachtig van alle kanten. Na afloop kijkt ze mij vorsend van boven tot onder aan. Aarzelend zegt ze: 'De schoenen op zich zijn mooi, in prima staat ook, en natuurlijk een fantastisch merk, maarre... ik vind ze een beetje, eh... tuttig.'

Had ze gezegd dat zulke kleine maten onverkoopbaar zijn, was het verteerbaar voor mij geweest, maar dat uitgerekend een tut mij moet vertellen dat ik met tuttige schoenen kom aankakken, was voor mij, modieuze blogger, bijna aanleiding tot een identiteitscrisis! Was ik mijn fashion sense dan echt helemaal kwijt? Ontmoedigd druip ik af.

Nadat deze échte maar veel te kleine Ferragamo poppenschoentjes een tijdlang werkeloos onder mijn bureau hebben gestaan, keurig opgeborgen in het panterfoedraaltje, heb ik ze ten slotte cadeau gedaan aan het Nederlands Schoenenmuseum te Waalwijk. In ieder geval één instelling die ze wel wist te waarderen.

 

©Renée Olsthoorn, 2011 herzien 2018

 

 

Go Back

Comment

Blog Search

Comments

There are currently no blog comments.