Renee Olsthoorn
Menu

Renée Olsthoorn

verhalen - blogs - reviews

`Juffrouw, ben ik een begrip voor u?'

"Juffrouw, u spreekt met gravin van Rechteren uit Dalfsen, ben ik een begrip voor u?"

Aan de andere kant van de lijn sta ik, verbouwereerd, niet alleen met een mond vol tanden bij het horen van de doodserieuze stem, maar heb ook een onbedwingbare aanvechting om in lachen uit te barsten. Nog maar heel kort in dienst van boekhandel Fa. L.J.C. Boucher aan het statige Noordeinde besef ik echter dat ik me dat niet kan permitteren, en antwoord beleefd maar met benepen stem en... naar waarheid: "Nee, mevrouw, het spijt me."

"Geeft u mij de jonge man met het baerdje dan maar..."

Na de hoorn van de antieke houten telefooncentrale aan de bewuste collega te hebben overgegeven, ren ik naar het toilet waar ik het uitproest. Als de storm is bedaard, poets ik mijn doorgelopen mascara zo goed en zo kwaad als het gaat met toiletpapier weg en waag me weer de winkel in.

Met name de oudere Haagse boekenliefhebber onder u zal zich deze deftige boekhandel schuin tegenover het Paleis Noordeinde nog goed herinneren. Helaas bestaat hij niet meer, en is er na Jongbloed juridische boekhandel alweer een tijd een koffieshop in gevestigd. Aan het interieur is (gelukkig) weinig veranderd, en er zijn zelfs nog boekenplanken vol boeken.

Nadat ik in 1971 de liefde van mijn leven had gevonden en mijn hoofd niet meer bij mijn studie Frans kon houden,  suggereerde mijn vader contact op te nemen met Lou Boucher - een kennis van hem en eigenaar van een in Franse literatuur gespecialiseerde boekhandel.

Nog maar net van school had ik nog geen idee hoe de grotemensenwereld functioneerde, maar veronderstelde dat ik een goede indruk moest maken. Dus toog ik gehuld in mijn mooiste jurk naar Noordeinde 39. Het gesprek verliep blijkbaar goed, ofschoon ik me niet kan herinneren veel te hebben gezegd, overweldigd als ik was door deze nieuwe ervaring. Ik werd echter meteen aangenomen en stemde zonder aarzelen in met een - zelfs in die tijd zeer bescheiden - salaris van driehonderd gulden netto per maand...

Pas toen ik zelfstandig ging wonen, besefte ik hoe moeilijk het is om rond te komen van een dergelijk salaris, maar de boeiende intellectuele omgeving met bijzonder lieve intelligente collega's een nog veel bijzonderder eigenaar in de persoon van 'meneer' Boucher en een fascinerende clientèle vond ik belangrijker. Kortom, de werkomgeving was de 'luxe' van een te laag salaris waard, ofschoon ik daardoor wel gedwongen was met nog studerende vriend aan het eind van de maand de goedgevulde proviandkast van zijn ouders te plunderen om niet van honger te hoeven omkomen.

Boucher was een algemene boekhandel, maar beroemd om zijn grote collectie Franstalige literatuur. Zodoende was de hele Franse gemeenschap in Den Haag er klant en... praktisch alle families uit het Nederlandse Adelsboek (een rood boekje, grappig genoeg) tot en met het koninklijk huis. Zelfs in de tijd na 1968 toen de Franse studenterevolte het 'imagination au pouvoir' had geïntroduceerd, en maatschappelijke verhoudingen ook in Nederland in rap tempo veranderden, waren er Nederlandse aristocraten voor wie het Frans de voertaal was! Iedere dag weer werd ik gegrepen door het 'negentiende-eeuw-gevoel'. Zij konden in de winkel hun hart ophalen, niet alleen wat de collectie betreft maar ook in hun omgang met meneer Boucher die in deftigheid niet voor hen onderdeed en meestal mooier Frans sprak dan zij...

De drie jaar dat ik bij Boucher in dienst ben geweest, is een leerzame tijd geweest. Een rijke voedingsbodem voor mijn culturele en taalkundige ontwikkeling. En... ik heb er de mensen leren kennen. Voer voor psychologen, zal ik maar zeggen. Misschien iets voor een volgend blog, maar laat ik voorlopig volstaan met een uitspraak van Oscar Wilde:

"It is absurd to divide people into good and bad. People are either charming or tedious."

Bij mijn vertrek in 1974 kreeg ik van meneer Boucher een aantal bijzondere boeken uit zijn eigen fonds als afscheidscadeau mee, waaronder een in 1936 uitgegeven deel van de Folemprise serie - Boucher was ook uitgever - met novellen van Poesjkin.

Na mijn Boucher-tijd heb ik mijn Franse studie weer opgepakt en met succes en heb sindsdien een inkomen dat het plunderen van proviandkasten volstrekt overbodig maakt. Ik kan het me dan ook permitteren genoemd boek en andere waardevolle werken die ik door de jaren heen heb verzameld tot aan mijn laatste snik te koesteren. Want als ik iets ben geworden door mijn werk bij de Fa. L.J.C. Boucher, is het wel bibliofiel - náást de boekenwurm die ik altijd al was.

Later heb ik de gravin van Rechteren diverse keren in de winkel ontmoet, en is zij alsnog een begrip voor me geworden. Een schat van een vrouw die altijd vriendelijk glimlachend keurig op haar beurt wachtte.

 

Copyright Renée O, mei 2011-2018

 

 

 

Go Back

Comment

Blog Search

Blog Archive

Comments