Renee Olsthoorn
Menu

Bed of roses

Renée Olsthoorn

Kerstkransjes meppen...

...een waargebeurd kerstverhaal

Photo by Edgar Cordova on Unsplash

Gisteren ontving ik van mijn neef Peter en zijn echtgenote Jenny - ouders van twee dotten van jongetjes - een kerstgroet waarop hun kerstboom staat met een zoekplaatje. Er ging een bitterzoet scheutje nostalgie door me heen.

De manier waarop het jonge gezin de boom heeft versierd, vertoont namelijk een frappante gelijkenis met hoe wij ons in het verleden van die taak kweten. Logisch dus dat er allerlei beelden in mijn hoofd de revue passeerden over de tijd dat onze kinderen nog klein waren.

Toentertijd had ik een sterke neiging de wereld te willen bekijken door de ogen van mijn kinderen, en ik vond na mijn kinderloze jaren van laconiek schouderophalen, c.q.  extreme desinteresse, de Sinterklaasviering weer waanzinnig  spannend en de Kerst betoverend. Het tevoorschijn halen van de kartonnen doos met al die fonkelende schatten, de gezellige lichtjes, de door de kinderen geknutselde spulletjes, de kransjes en stafjes die er natuurlijk niet in mochten ontbreken, de mooi gedekte tafel voor het kerstontbijt, de feestelijke pakjes van de Kerstman onder de boom, et cetera...

Ik koester er warme herinneringen aan, maar aan één voorvalletje kan ik niet terugdenken zonder hardop te moeten lachen. Een incidentje waaruit blijkt dat de term ‘betovering’ bij het kind best wel met een korreltje zout mag worden genomen, maar dat tegelijk de reden is dat deze moeder op het moment ervan heel trots was op haar zoontje van nog geen twee.

We schrijven een of twee dagen voor Kerstmis, ’s ochtends om een uur of zeven. Het mag een wonder heten dat mijn man en ik nog rustig in bed liggen, het huis is op dat moment nog in stilte gehuld. De kinderen slapen zowaar nog. We draaien ons nog een keertje om.

Maar dan...

Een hels kabaal. Het geluid van brekend glas, plus een ander onbestemd gerucht. Een kat die miauwend de trap afrent. Geschrokken sta ik onmiddellijk naast mijn bed en ga naar beneden om poolshoogte te nemen.

Wat tref ik aan? Een ravage, beste lezers!

De kerstboom staat nog overeind, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. Mijn zoontje staat in zijn pyjamaatje als een bezetene tegen de kerstboom aan te meppen met een... Ja, met wat eigenlijk? En waarom in hemelsnaam?

Om hem heen liggen aan barrels gevallen kerstballen, slingers, de piek, walnoten, mandarijntjes en alles waarmee een kerstboom verder wordt versierd... behalve de lichtjes, het engelenhaar en... dat ene kerstkransje bovenin... Aha! Ik begrijp dat dat het voorwerp is van een hevig verlangen!

Maar als je lengte op die leeftijd nog niet mee wil werken, hoe ga je dan te werk? Welnu, daarover denk je na, dan verzin je een list. Mama vragen? Liever niet, ze zegt vast nee vóór het ontbijt... Op een stoel gaan staan? Nee, dat is geen optie. Mama heeft dat ten strengste verboden. En het opstapje in de keuken is niet hoog genoeg.

Wat nu? Waarmee krijg je zo’n tantaluskwelling klein? Eureka! Dan schiet je plots te binnen dat er op de wc iets staat waarmee je het gewenste resultaat zou kunnen bereiken, de toiletrollenhouder (ook wel ‘pleeboy’ genoemd) . Je haalt de toiletrollen eraf en gebruikt de houder als hengel om het lekkers uit de boom te vissen... Gaat het niet goedschiks? Dan maar kwaadschiks! Je mept er gewoon op los tot het vermaledijde chocolaatje binnen bereik is...

Mijn eerste reactie bij de aanblik ervan is er een van moedeloosheid: daar gaat de mooi versierde boom. Boos word ik echter niet. In tegendeel. Ik voel mijn hart zwellen van trots.

Wat een vernuft! Welk een initiatief! Dat maakt het wat rampzalige resultaat als gevolg van, zeg maar, de nog gebrekkig ontwikkelde techniek, helemaal goed. Dit kind van nog geen twee jaar oud heeft zijn hersens gebruikt om een heel gericht doel te bereiken.

Dus haal ik blijmoedig het kerstkransje uit de boom en geef hem de helft ervan (de andere helft is voor zijn zusje, want het is het laatste), maar niet dan nadat ik hem erop heb gewezen dat sommige acties, hoe slim ook, vervelende, zo niet ernstige gevolgen kunnen hebben, niet in de laatste plaats door de glasscherven.

Met een diepe zucht verzamel ik de benodigde moed om het puin te ruimen. Ten slotte doe ik een redelijk geslaagde poging om met een aanzienlijk verminderd aantal ornamentjes de boom in zijn oude glorie te herstellen.

Fijne Kerstdagen, lieve lezers, en een heel goed en gezond 2019.

Renée Olsthoorn

 

Go Back

Comment