Renee Olsthoorn
Menu

Bed of roses

Renée Olsthoorn

Paniek!

 

Een vrouw van middelbare leeftijd stevent rechtstreeks af op een van de verkopers in de kinderboekenwinkel. Ze weet wat ze nodig heeft, maar heeft geen zin om de boeken zelf te zoeken. Het is er druk, benauwd, bovendien staat haar man buiten te wachten met de hond. Kortom, ze wil haar doel, twee specifieke kinderboeken, zo snel mogelijk tot een goed einde gebracht hebben.

Ze haalt haar telefoon en portemonnee uit haar tas. Scrolt door haar Facebook berichten, en spreekt de verkoper aan: 'Ik ben op zoek naar het laatste deeltje 'Tom Groot' en iets met een boomhut van negenendertig verdiepingen.'

'Die Tom Groot ken ik, maar die boomhut heeft volgens mij maar zesentwintig verdiepingen,' antwoordt de verkoper vriendelijk glimlachend.

De vrouw besluit de moeder van de kinderen te bellen voor wie de boeken bestemd zijn. 'Weet je zeker dat het negenendertig verdiepingen zijn? Ik vind zesentwintig al zo veel,' grapt ze als ze de moeder aan de telefoon krijgt.

'Ha ha, ja echt waar. Anders is een nieuwe Meester Jaap ook prima.'

De vrouw realiseert zich dat ze al erg lang uit de kinderboeken is, want die titels zeggen haar helemaal niets, terwijl ze toen haar eigen kinderen nog klein waren, altijd zeer goed op de hoogte was van dit onderdeel van de boekenwereld. Enfin, ze loopt weer naar de verkoper toe en net als ze haar verhaal wil doen, realiseert ze zich dat ze haar portemonnee niet meer in haar hand heeft.

'Mijn portemonnee, o nee, o nee, mijn portemonnee!'

In paniek keert ze haar tas om op een tafel met uitgestalde boeken.  Gebruikte tissue, etuitje klantenkaarten en ov-chipkaart, lipstick, kam, spiegeltje, hondenpoepzakjes (Ja, schone, mocht de lezer zich deze vraag stellen) maar... geen portemonnee. De vrouw ziet lijkbleek, een wanhopige blik in haar ogen en misselijk, kotsmisselijk. Ze begint paniekerig heen en weer te lopen, mensen kijken op van het boek dat ze in hun hand hebben, krijgen een meelevende blik in hun ogen als ze begrijpen wat er aan de hand is.

Wat zit er allemaal in die portemonnee? De vrouw denkt nu al aan alle irritante tijdrovende handelingen die ze zal moeten verrichten om de schade binnen de perken te houden: pinpasjes en creditcard blokkeren en nieuwe aanvragen bij de respectieve banken, aangifte doen bij de politie in verband met verlies rijbewijs, ziektekostenverzekering inschakelen voor nieuw pasje, vervanging museumkaart, nieuw bloedgroepkaartje en nieuwe pas sportschool aanvragen... Wat een gedoe! Ze wordt nog zieker dan ze zich al voelde. Contant geld zat er niet, dat ontbrak er nog maar aan. Wel nog een kleine zestig euro aan podiumkaarten. Damn!

Ze voelt een hand op haar schouder en draait zich om. Een oudere dame met een vriendelijk gezicht kijkt haar glimlachend aan. 'Rustig maar, mevrouw, geen paniek. Ik heb hem gevonden en bij de kassière ingeleverd.'

De vrouw kan haar wel zoenen. Slap in de knieën en bevend over haar hele lichaam van opluchting bedankt ze de dame uitbundig. Het lijkt wel of iedereen ter plekke opgelucht is. Ze krijgt zoveel warme glimlachen toegeworpen.

'Waar bleef je nou?' vraagt haar geduldig wachtende echtgenoot en dito hond, als ze ietwat verwilderd met de gewenste boeken de winkel uitkomt.

U begrijpt het al, lieve lezer, die vrouw was ik.

Het leven is goed, de mensen zijn goed.

©Renée Olsthoorn, 2018

Go Back

Comment

Blog Search

Comments

There are currently no blog comments.